Eerst voert een ondernemer zijn verkooppraatje over zijn graaskaas en het 'saladebuffet' dat de koeien krijgen, een weitje met verschillende soorten gras, klavers en kruiden. De koeien waar hij mee werkt voor zijn graaskaas lopen minstens 300 dagen per jaar buiten. Verwarrend, want er is ook zoiets als weidemelk. Alleen lopen de koeien die dat produceren eigenlijk maar een maand per jaar buiten. "Oombekeugel'n" (zo klinkt het), noemt de initiatiefnemer dat!
Rudy Rabbinge, hoogleraar aan de Wageningen Universiteit laat vervolgens zien wat 'stalkoeien' te eten krijgen, wat eigenlijk ook al voor 2/3 gras is. Daarnaast krijgen ze nog mais, krachtvoer en soja. "Maar dat moet uit Brazilië komen, dat zorgt weer voor ontbossing." Fijn dat dhr. Rabbinge, die eind deze maand mijn buurman wordt, erop wijst dat alle soja die de koeien te eten krijgen, slechts het bijproduct is van wat wij als mensen zélf gebruiken. Anders zou dat worden verbrand, met alle uitstootgassen van dien.
Maar genoeg over of dat wel of niet goed zou zijn voor het milieu. Wat zou de koe zelf prettig vinden? Rabbinge zegt dat als de koe de keuze heeft om buiten of binnen te zijn, deze meestal kiest voor binnen. En laten we onszelf dan eens in de koe verplaatsen, want dat doet de consument al zoveel. Lig je dan liever op een schoon matras in een warme ruimte? Of lig je liever op de koude grond, ook als het regent of sneeuwt, altijd kijkend of er niemand in je eten heeft gepoept of geplast. Hmm, ik zou het wel weten..
X Colbourt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten