Mijn laatste blog, en daarom een speciale videoboodschap!

Dit is Colbourt: mijn staatieportret

Tja, denk daar maar eens over na..

Broodje aap: melk zit vol antibiotica

Koeien worden als ze ziek zijn behandeld met antibiotica. De belangrijkste reden om antibiotica te geven aan melkkoeien is uierontsteking. Koeien met uierontsteking worden apart gemolken, waarbij de melk apart gehouden moet worden, om te voorkomen dat de antibiotica in de melktank en daarmee via de zuivelfabriek bij de consument komt.

Omdat de zuivelfabriek zeker wil zijn van afwezigheid van antibiotica, wordt elke individuele melklevering gecontroleerd op de aanwezigheid van antibiotica voordat de melk door de zuivelfabriek gebruikt wordt. Als er antibiotica wordt aangetroffen in geleverde melk, wordt deze melk vernietigd en krijgt de veehouder een hoge boete.

Naast de gezondheid van de consument is er voor zuivelfabrieken ook een tweede reden om heel strikt te zijn waar het gaat om antibiotica in de melk. Veel zuivelproducten worden gemaakt met behulp van bacteriën (yoghurt(drink), kaas, karnemelk). Deze bacteriën groeien niet in de aanwezigheid van antibiotica. Om deze reden is de zuivelindustrie altijd al heel scherp geweest in het controleren op de aanwezigheid van antibiotica in de melk.

Kortom, volgens mij is de stelling niet waar, en kan die zelfs omgedraaid worden: “Nederlandse melk is vrij van antibiotica”

X Colbourt

Koeienweetjes!

Want we krijgen er nooit genoeg van...

• Het aantal melkgevende koeien in Nederland bedraagt 1,5 miljoen.
• Nederlandse melkkoeien geven ruim 300 dagen per jaar melk en produceren 
  gemiddeld 8.000 kilogram melk per jaar.
• Een koe in de wei eet per dag 80 kilogram gras.
• Een koe in de stal besteedt gemiddeld 2 uur per dag aan eten en drinken.
• Een koe heeft per etmaal voldoende aan 20 minuten slaap.
• De gemiddelde hoogte van Nederlandse melkkoeien is 1.45 meter.
• Een koe weegt rond de 500-600 kilogram.

X Colbourt

Berengevechten in China

Gevechten met en tussen dieren zijn Azië gebruikelijker dan hier in Europa. Stierengevechten kennen we natuurlijk al langer, maar hanengevechten zijn voor vele miljoenen mensen een bron van vermaak en soms ook van inkomsten. Minder bekend is dat in China stierengevechten gehouden worden, waar duizenden mensen op afkomen. Het zijn geen gevechten van man tegen stier zoals in Spanje, maar van twee stieren tegen elkaar. Een in Westerse ogen misschien nog schokkender sport is het berengevecht, waar twee mannetjesvarkens met elkaar vechten tot de dood. De traditie gaat door, ondanks vele protesten uit andere delen van de wereld.

X Colbourt

Genetisch gemanipuleerd voedsel: oplossing voor de toekomst?

Genetisch gemanipuleerd voedsel, het is een onderwerp waar we uren over kunnen praten, al decennia lang. Want is het nou ongezond en gevaarlijk, omdat we de natuur forceren om aan te passen, of is het juist een oplossing voor de toekomst? Denk daar maar eens over na..

Dat heb ik namelijk ook gedaan. Als ik hoor over genetisch gemanipuleerd voedsel krijg ik altijd een beetje de kriebels. Je past namelijk de natuur aan, zonder dat zij dat wil en eigenlijk zou kunnen. Dat is een beetje raar, en het hoort eigenlijk niet; het is niet natuurlijk.

Maar we zitten wel met een probleempje. Het aantal monden dat we moeten voeden stijgt nog altijd razendsnel, terwijl de ruimte om dat voedsel te produceren snel afneemt. Hoe lang duurt het dan totdat al het voedsel in de wereld weg is, en er geen ruimte meer is om nieuw voedsel te produceren? Doen we dat al voordat we andere planeten hebben veroverd?

Is genetische manipulatie niet juist goed voor onze toekomst? Als we uit een kilo graan, twee keer zoveel brood kunnen bakken, lijkt me dat geen verkeerde oplossing voor ons voedselprobleem. Er is dan namelijk veel minder ruimte nodig om alle monden op de wereld te voeden. 

Pff, ik moet er niet te lang over nadenken. Er komt namelijk een moment dat we met zó veel mensen zijn dat we gewoon de hele wereld bezetten. Dan is er geen ruimte om eten te verbouwen, en zullen we uitsterven. Net als de dinosauriërs miljoenen jaar geleden..

X Colbourt

Alleen maar rauw voedsel eten: gek of geniaal?

Een tijdje geleden was er veel te doen om Tom, de eerste en enige jongen in Nederland die alleen rauw voedsel eet, en ook geen vlees en zuivel. Is dat nou verantwoord of bloedlink? Bekijk de minidocumentaire over Tom en oordeel zelf..

X Colbourt

Als je varkens wilt eten, moet je ze ook doodmaken..

Zojuist vond ik een mooi filmpje van de lieftallige Linda Hakeboom, bekend van het programma Rambam, elke maandagavond op Nederland 3. Zij is naast erg fijn om naar te kijken een zeer getalenteerde journaliste en programmamaakster. 

Ze heeft in 2012 een mooie minidocumentaire gemaakt over varkensslachterijen. Hierin laat Linda zien waar ons varkensvlees vandaan komt. Zijn slagers wrede dierenhaters, of zijn ze juist liefhebbers die niks anders doen dan de behoefte van de consument vervullen? Ik kan er eigenlijk heel veel over zeggen, maar dat zou hetzelfde zijn als deze prachtige video, die heel veel duidelijk maakt over waar ons varkensvlees vandaan komt, en hoe dat vlees van de boerderij naar het winkeltasje komt. Alle hulde voor de slager! (en een beetje voor Linda..)

X Colbourt

De koe in de stal, of in de wei? Wat wil jij?

Consumentenprogramma Kassa wakkert de weidekoediscussie nog eens flink aan. Zij vragen zich af of koeien die het hele jaar in de wei staan eigenlijk wel echt zo groen en duurzaam zijn. Een interessante video, en die zie je hier.

Eerst voert een ondernemer zijn verkooppraatje over zijn graaskaas en het 'saladebuffet' dat de koeien krijgen, een weitje met verschillende soorten gras, klavers en kruiden. De koeien waar hij mee werkt voor zijn graaskaas lopen minstens 300 dagen per jaar buiten. Verwarrend, want er is ook zoiets als weidemelk. Alleen lopen de koeien die dat produceren eigenlijk maar een maand per jaar buiten. "Oombekeugel'n" (zo klinkt het), noemt de initiatiefnemer dat!

Rudy Rabbinge, hoogleraar aan de Wageningen Universiteit laat vervolgens zien wat 'stalkoeien' te eten krijgen, wat eigenlijk ook al voor 2/3 gras is. Daarnaast krijgen ze nog mais, krachtvoer en soja. "Maar dat moet uit Brazilië komen, dat zorgt weer voor ontbossing." Fijn dat dhr. Rabbinge, die eind deze maand mijn buurman wordt, erop wijst dat alle soja die de koeien te eten krijgen, slechts het bijproduct is van wat wij als mensen zélf gebruiken. Anders zou dat worden verbrand, met alle uitstootgassen van dien.

Maar genoeg over of dat wel of niet goed zou zijn voor het milieu. Wat zou de koe zelf prettig vinden? Rabbinge zegt dat als de koe de keuze heeft om buiten of binnen te zijn, deze meestal kiest voor binnen. En laten we onszelf dan eens in de koe verplaatsen, want dat doet de consument al zoveel. Lig je dan liever op een schoon matras in een warme ruimte? Of lig je liever op de koude grond, ook als het regent of sneeuwt, altijd kijkend of er niemand in je eten heeft gepoept of geplast. Hmm, ik zou het wel weten..

X Colbourt

Gaan we dieren ooit mensenrechten geven? ( + filmpje )

Een opmerkelijk item bij Pauw & Witteman, 6 december vorig jaar. Daar halen ze een kwestie aan in de VS rond een chimpansee. New Yorkse chimpansee Tommy, en alle andere chimpansees in de wereld, zijn namelijk zó intelligent en in zekere zin autonoom dat ze eigenlijk niet onderdoen voor de mens. Eigenlijk zijn ze dus ook maar gewoon mensen, dus verdienen ze dezelfde rechten als mensen. Huh?

De eerste woorden die ik herinner van m'n opa

Tip voor het Olympisch team: neem een koe mee!

De Nederlandse Olympische sporters die dit jaar op de Winterspelen in Sotsji de medailles binnen gaan harken zijn bekend. Na maanden van hard trainen en kwalificeren, gaan de sporters weer verder met trainen voor de Spelen zelf. Behoorlijk intensief. Daarom een tip van Colbourt: neem een melkkoe mee!

Doei #selfie, hallo #felfie!

Het zal ons allemaal niet zijn ontgaan dat 'selfie' verkozen is tot 'woord van 2013.' Maar zo snel als de hele hype rond de selfie is ontstaan, zo snel is hij weer heen gegaan. Daar moet dus iets voor in de plaats komen.

Krijg nou wat, een tweekoppig kalfje!

Dubbele beschuit met muisjes, of niet? In Marokko is namelijk een tweekoppig kalf geboren. Het ziet er een beetje raar en eng uit, maar het kalfje is kerngezond.

Eens in de zoveel jaar komt het voor dat er tweekoppige dieren worden geboren. Zo is er in Den Haag een tweekoppige schildpad te bewonderen. Net als Siamese tweelingen komt het dus wel eens voor, maar meestal leven zij niet langer dan een paar dagen, als ze al levend geboren worden. Dat maakt deze geboorte zo speciaal.

Bekijk hieronder de beelden van de Marrokaanse tv:

Tot slot een prachtige koksquote van Robert Kranenborg

Blogmarathon: Robert Kranenborg, voorbeeld voor alle boerenbestrijders

Een staande ovatie van het publiek, zelfs van de twee VIP-koeien: Robert’s College zit erop. Voor mij al de vierde keer, want zo vaak heb ik het fragment van begin tot eind gezien. Telkens leer ik er nog nieuwe dingen bij. En hoewel Robert Kranenborg af en toe over kan komen als een narcistische zeikerd, hij weet wel waar hij het over heeft, is eerlijk naar zichzelf en naar de wereld. Een voorbeeld voor mensen tegen de huidige agrarische sector, want Robert Kranenborg laat ook duidelijk merken dat hij het niet eens is met de huidige gang van zaken, maar is wel realistisch en geeft goede argumenten. En het beste: hij begint bij de kern van het probleem. Jij mooi boerenleven willen hebben? Jij moeten minder vlees eten en meer betalen! En geloof me, daar zal je weinig agrariërs mee op je dak krijgen.

X Colbourt

Blogmarathon: eenmalig paardenvlees bij je rundvlees? Echt niet!

Verhip! We worden bedrogen in de supermarkt als het om vlees gaat! En dat blijft niet alleen bij het paardenvleesschandaal van een tijdje geleden. Robert Kranenborg legt uit dat elk stukje koe een ander soort vlees is. En dat komt best precies. Bestel je een rib-eye biefstuk? Grote kans dat dat gewoon een ander stuk vlees is, dat is versneden met andere stukken koe.

Niet dat de meesten van ons echte vleeskenners zijn, die elk stukje vlees uit elkaar kunnen halen en benoemen, maar we betalen wel meer voor iets wat minder waard is dan ook daadwerkelijk op de kaart staat. Dat is vervelend. En dat gebeurt niet alleen in de supermarkt, ook als je denkt lekker sjiek uit eten gaat, kan je worden gefopt. Vaak weet de chef dat zelf niet en begint dat al bij de slager zelf. Want écht uitzonderlijk goede slagers, daar zijn er maar weinig van.

X Colbourt

Blogmarathon: den Nederlandsche vleeschveelvraat van tegenwoordig!

De consument, die ook veels te veel vlees eet. Vroeger (ja, voor mijn tijd) at men alleen op zondag vlees. Tegenwoordig bijna dagelijks. Twee keer vlees per week is meer dan genoeg volgens Robert Kranenborg.

Daar maakt hij wel een interessant punt, want die veehouderij blijft afgestemd op vraag en aanbod. In theorie betekent dat dus dat als we minder vlees eten, er ook minder dieren nodig zijn, waardoor bedrijven kleinschaliger worden. Misschien zijn we dan zelfs bereid om wat meer te betalen voor ons stukje vlees. Eigenlijk best een droomscenario.

Beetje jammer alleen, dat bijna al het vlees van Nederlandse koeien naar het buitenland gaat, en dat bijna al het vlees dat in de supermarkt ligt ook uit het buitenland komt. Op zichzelf ook al heel erg raar. Het is mij dan ook volstrekt onduidelijk waarom we vlees met het buitenland ruilen. Het zou wat mij betreft een mooie stap zijn naar kleinschaligheid: onze eigen productie zelf consumeren. Zo houden we ons eigen vleesgebruik in de hand, en zien we daar zelf het resultaat van. Zou er gelijk een hele discussie minder zijn..

X Colbourt

Blogmarathon: de romantiek van vastgeketende koeien? Nee..

In het college van Robert Kranenborg voor DWDD University neemt hij ons mee naar de boer waar hij Geertje de koe, die in de studio wordt versneden, heeft gekocht. Hoewel de boerderij er van binnen en van buiten netjes uitziet, met al dat hout, moet me toch iets van het hart.

Waar menig dierenliefhebber en consument een traantje wegpinkt bij het romantische aanblik van de koeienstal, zoals die vroeger was, ben ik toch wat sceptisch. Ik zie namelijk tussen het nieuwe hout een ouderwetse grupstal, zoals mijn opa die vroeger had. Een grupstal is een stal waarbij koeien met hun kop door een hek gaan, en daar met touwen aan vastzitten. Het spijt me, maar dan moet ik toch zeggen dat ik dat raar vind. 

Koeien die het hele jaar mogen rondlopen in een grote stal wordt gezien als dierenmishandeling, maar koeien die alleen in de zomer een halve dag buiten lopen, maar voor de rest van het jaar vastzitten aan een hek, waardoor ze alleen kunnen staan en liggen? En dat is zoals het hoort? Nee, dat kan er bij mij echt niet in..

X Colbourt

Blogmarathon: tijd voor achteruitgang!

Topkok Robert Kranenborg is kritisch naar de Nederlandse consument en vleeseter wat betreft rundvlees, maar ook richting de hedendaagse agrarische sector, die sinds de jaren ’60 alleen maar groter en intensiever is geworden. Hij wil, net als het overgrote deel van de Nederlandse bevolking, terug naar de kleinschalige, gemengde boerderijen, boerderijen waar zowel dieren worden gehouden als gewassen worden geteeld. De koeien zouden dan dubbeldoelkoeien moeten zijn, zoals in het vorige bericht genoemd. “Want dát was mooi. Maar nu zijn ze hun oorspronkelijkheid kwijtgeraakt. Ik denk nog steeds dat het kleinschalig kan, want ik heb altijd zo gewerkt.”

Hij geeft zelf al aan dat hij ‘misschien een beetje naïef is.’ Matthijs is het daarmee eens, want hij verplaatst zich onmiddellijk in de boer zelf. “Er zijn nu veeboeren aan het kijken, maar die denken nu allemaal, ja Chef Kranenborg, wie gaat dat nu allemaal betalen?” Daarop geeft Robert nogmaals toe dat het misschien een beetje makkelijk gezegd is. Hierbij haakt hij weer in op de dubbeldoelkoeien, die hij steeds meer zou willen zien. Hij vergeet er echter bij te zeggen dat het houden van dubbeldoelkoeien ook meer arbeid met zich meebrengen, wat nog steeds veel kost, en waarvan de consument niet bereid is te betalen. Mooi idee, die dubbeldoelkoeien. Maar helaas ook nog ver uit het zicht.

X Colbourt

Blogmarathon: De dubbeldoelkoei, ook dubbel zo goei?

Robert Kranenborg pleit in zijn college bij DWDD University niet alleen voor respect voor de koe, maar richting de dierhouderij ook naar het inzetten van een nieuw soort koe.

Tot nu toe wordt er in de rundveehouderij vooral gewerkt met twee verschillende soorten koeien: melkkoeien en vleeskoeien. Van de 4.000.000 koeien in Nederland wordt 69% gehouden voor alleen de melk, 27% alleen voor het vlees en 4% dubbeldoelkoeien, koeien die worden gehouden voor zowel melk als vlees. Hier wil Robert er meer van zien, een pleidooi richting de rundveehouderij.

Dubbeldoelkoeien hebben namelijk beter vlees dan koeien die alleen voor het vlees worden gehouden. Koeien die kalfjes krijgen en dus melk geven, krijgen steeds meer bloedvaatjes in het vlees, waardoor het vlees malser en smaakvoller wordt. Eigenlijk ben ik best benieuwd hoeveel moeite, voer en tijd het extra kost om dubbeldoelkoeien te houden. Ik zie het bij ons thuis nog niet zo snel komen.

X Colbourt

Blogmarathon: Gij zult kauwen!

Robert heeft iets moois meegebracht: het oudste boek dat we kookboek mogen noemen, uit 1593. Het is eigenlijk een medische encyclopedie, maar achterin staan recepten. Een rundvleesgerecht dat daarin staat, heeft hij zelf alvast geprepareerd. Het is een stoofpotje, waarin alles van de koe gebruikt wordt. Zo deden ze dat vroeger, want het was ronduit zonde en respectloos om delen van de koe weg te gooien. En stukken vlees van de koe die alleen mals werden met een speciale bereiding, dan werd die bereiding gebruikt.

En rundvlees hoeft helemaal niet mals te zijn, juist niet! We moeten leren kauwen van Robert, want alleen dan proef je texturen en vleessappen, die je anders over het hoofd zou zien. En Robert heeft gelijk. Die ongemakkelijke emotionele betrokkenheid die werd opgewekt bij de introductie van Geertje, de slachtkoe die aan de haak in de studio hangt, is misschien wel even vervelend, maar wel noodzakelijk om het respect voor de koe op te wekken. Dit respect gebruik je om te genieten van een koe, die daarvoor gestorven is: genieten.

X Colbourt

Blogmarathon: Robert en z'n slagersstudio

Robert Kranenborg heeft voor zijn college de studio naar zijn eigen wens ingericht. Hij heeft er zijn best voor gedaan. In het midden staat een kookplaat. Daarnaast een ronddraaiende lopende band met lege bordjes, waar Robert ook zijn vlees top-5 gaat verklappen, want “daar is iedereen heel nieuwsgierig naar, wat mijn top-5 is”, de narcist. Aan de zijkant van de studio staat een werkblok waar meesterslager Johan van Uden alvast is begonnen met het verwerken van een rund. Op de achtergrond het Nederlandse landschap met daarvoor op de vloer twee echte koeien (jawel!), die in een afgerasterd stuk studio lekker hooi liggen te vreten. Een van de koeien kijkt de hele uitzending getraumatiseerd naar de hoe de slager haar soortgenoot in stukken snijdt.

Een mooi opgezette inrichting. Voor Robert Kranenborg een mooi toneel om zijn college te beginnen met de woorden “Het wordt een hommage aan de koe, die willen we eren. Er is maar één manier die koe te eren, en dat is door hem met respect en kennis op te eten.”

Mooie woorden, en het belooft wat voor de rest van het college. Robert vervolgt zijn stuk met een introductie van de koe aan de vleeshaak in de studio. Ze heet Geertje (om de ongemakkelijke emotionele betrokkenheid te vergroten) en Robert heeft haar zelf opgehaald uit de wei. Een respectvolle band wordt opgebouwd met de koe, die uiteindelijk in de studio op het bord belandt.

X Colbourt

Mooi artikel uit Spits! over koetjes in de wei. Twee boeren met verschillende meningen over weidegang

Moet ik straks tussen de koeien liggen?

De Dierenbescherming pleitte onlangs voor een verplichte weidegang van koeien. Zonder ingrijpen zal in ons land omstreeks 2025 tweederde - nu eenderde - continu op stal staan. Dat toont recent onderzoek van de Universiteit Wageningen voor de internationale dierenwelzijnsorganisatie WSPA. Maar is de stal echt een lijdensweg voor alle bontgevlekte Ina’s, Elsjes, Yvonne’s en Carla’s? We vragen het de boeren zelf. 

Boer Harteveld: weidegang niet nodig
„Als ik de koeien op stal heb staan, heb ik de meeste grip op mijn melkkoeien. Ik weet wat ze te eten krijgen, en ik heb beter zicht op ze.” Johan Harteveld (47) uit Giessenburg vat zijn reden voor weidegang samen. Zijn melkveehouderij telt 130 koeien. Zijn Yvonne’s en Carla’s, staan het hele jaar op stal. Daar is niks mis mee, betoogt hij, mits aan alle voorwaarden zoals goed eten, licht en ruimte is voldaan. „Ze hebben het goed. De stallen zijn niet meer te vergelijken met vijftien à twintig jaar geleden, waar koeien vast stonden in nauwe hokken naast elkaar. Hier kunnen ze van de ene stal naar de andere lopen. Ik heb koematrassen. Dat zijn latex platen, afgedekt met rubber en strooisel erover heen. Met het koecomfort hier is niks mis.” Ook onderling voeren de boeren fikse discussies over weigegang, vertelt hij. „Maar ik heb er een hekel aan als de discussie over weidegang zwartwit gevoerd wordt. Als organisaties als Wakker Dier op basis van emoties discussies voeren en op koeien menselijke gevoelens worden geplakt. Dan wordt er niet van feiten uitgegaan.”

Harteveld laat met trots zijn stallen zien, die aan de zijkanten open zijn. „Het is jammer dat we ‘t de koe zelf niet kunnen vragen. Maar ik ben er van overtuigd dat ze binnen even gelukkig zijn als buiten. Anders zouden we het merken aan de productie. Als de koe zich niet prettig voelt, geeft ze geen goede melk”, lacht de boer. Het wordt een al te technische discussie, zegt hij, maar ook in de wei is de koe niet gevrijwaard van ziekten en risico’s. „En denk je dat als het straks weer koud en nat wordt, de wei een grote modderboel is, de dieren het prettig vinden om kniehoog in de blubber te staan? Onze winters zijn bovendien onvoorspelbaar, wat het niet eenvoudig maakt het grasland te bewerken.”

De enorme stal is vijftig bij dertig meter, en tien meter hoog, met vier rijen boxen. De Carla’s en Yvonne’s lopen gemoedelijk langs elkaar heen, liggen naast elkaar te herkauwen of eten hooi. De koeienvlaai wordt vakkundig door de rasters heen gedrukt door een langzaam voortschuivende robot. Harteveld heeft geen melkrobot. Die kosten gemiddeld 150.000 euro per stuk. „Dat is nog even sparen”, zegt hij veelbetekenend. Dus worden twee keer per dag de koeien naar de melkmachines geleid, en handmatig aan de melkmachines bevestigd. „Als het makkelijk en betaalbaar was om meer grond te krijgen, zou ik misschien ook volledig op weidegang overgaan. Maar ook land wordt alsmaar schaarser en duurder.” Een andere discussie die begint te spelen, is of kalfjes wel direct bij hun moeder weggehaald mogen worden. Harteveld wordt er zichtbaar wanhopig van. „Moet ik straks ook nog tussen de koeien gaan slapen?! Als je een kalfje enkele dagen bij zijn moeder laat, en dan weghaalt, is het echt zielig. Koe overstuur, kalfje overstuur. Laten we de discussie met feiten blijven voeren.”

Boer Den Besten: voor weidegang
„Weidegang voor koeien is goed, absoluut!” Boer Nils den Besten (32) uit Brandwijk windt er geen doekjes om. Dus mogen zijn Ina’s en Elsjes, afkomstig van fraaie koeienfamilies, zelf kiezen of ze naar buiten willen of niet. Mits de uiers geleegd zijn, want anders is het ‘te ver’ lopen van de ene kant van het weiland naar de stal. De boer hield ooit de koeien drie jaar lang continu op stal. Nu wordt weidegang op zijn 45 hectare land ook mogelijk gemaakt door twee ingenieuze melkrobots, toont Den Besten. Daarmee kunnen zijn honderd koeien zelf het moment uitkiezen om gemolken te worden. Geen mensenhand komt er meer aan te pas, en hij hoeft ze niet naar binnen en buiten te jagen.

De opbrengst van de dames bedraagt zo’n 850.000 liter per jaar. Daar bovenop krijgt Den Besten er per liter een premie bij vanwege de weidegang. „Dat koeien in de wei mogen lopen, is ook een vraag vanuit de samenleving. Daar moeten we als boeren naar luisteren, vind ik. Duurzaamheid is een belangrijk maatschappelijk thema en de grote uitdaging. Ook voor ons.” Maar dat koeien ongelukkiger worden als ze niet de wei in mogen, wil er toch niet bij hem in. „We moeten geen menselijke emoties op hen plakken. Ik geloof niet dat koeien een geluksgevoel kennen. Alleen stress en een gevoel van tevredenheid. Het zijn dieren die autistisch zijn in hun gedrag. Ze willen liever geen veranderingen en elke dag hetzelfde ritme.”

Overigens zijn er ook verschillen onder koeien. De ene koe gaat graag naar buiten, terwijl de ander liever op stal blijft staat. Boven de 25 graden begint een koe zonnestress te ervaren. Dus zorgt een ventilator in de stal van Den Besten voor verkoeling. Met glazige ogen liggen vele tientallen koeien herkauwend op de grond. „Gemiddeld doen ze dat twaalf uur lang. Door dit warme weer blijven ze liever binnen. Ik vermoed dat ze op zo’n warme dag als vandaag pas om een uur of vier naar buiten gaan, en daar tot een uur of tien vanavond blijven. Bij redelijk weer gaan ze gemiddeld zes uur naar buiten.” Dat velen de koe graag in de groene weiden zien lopen als nationaal symbool in ons land, begrijpt Den Besten. „Maar dan mag er ook best wat voor betaald worden, zoals een premie.”

Er zijn collega-boeren die koeien fulltime op de wei of in de stal houden. Wat Den Besten betreft moet ieder het zelf weten. Hij heeft voor weidegang gekozen, niet in eerste plaats dus omdat de koe daar dus gelukkiger van wordt, benadrukt hij, maar vanwege ‘de maatschappelijke vraag’. Daarmee is stalgang niet per se slechter met de moderne stallen van tegenwoordig. „Dat was twintig jaar geleden wel anders. Toen stonden koeien de hele dag vast aan kettingen. Mijn opa geloofde dat daar niks mis mee was.”

Blogmarathon: Robert Kranenborg's hommage aan de koe

Gisteren vond ik een ontzettend interessante video van De Wereld Draait Door University, dat 13 december van dit jaar is uitgezonden bij de VARA. In DWDD University nodigt Matthijs van Nieuwkerk topvakmensen uit om een college te geven voor honderden studenten over een onderwerp die ze zelf kiezen.

13 december was topkok en tv-persoonlijkheid Robert Kranenborg te gast. Naast topkok ook bekend als jurylid van The Taste, en misschien ook wel bekend van de laatste editie van Expeditie Robinson. Robert wilde zijn college niet houden over het koken zelf, maar over ons voedsel. En hij koos een voedsel dat we tegenwoordig steeds meer voor lief nemen: de koe.

Vandaag post ik verschillende blogs om dit fragment uiteen te zetten, en alle interessante zaken die hierin naar voor komen te bespreken, vanuit mijn eigen oogpunt. Ik kan er oneindig veel over praten, en dat ga ik ook doen.

X Colbourt