De romantiek van de boerderij, een uurtje per week

Gisteravond alweer aflevering 4 van het zevende seizoen van Boer zoekt Vrouw, sinds 2004 hét kijkcijferkanon van de kro. Bijna elke aflevering zitten er meer dan een miljoen Nederlanders aan de buis gekluisterd. Lekker boertjes kijken met het hele gezin. Boertjes op zoek naar 'de ware liefde.' Romantiek op het platteland.

Best grappig eigenlijk. Terwijl zo veel Nederlanders een ongezouten mening hebben over boerderijen en boeren, kijken we wel massaal naar een boerendating-programma kijken, die niet anders zijn dan andere boeren. Een boerendating-programma dat meer kijkers trekt dan welk datingprogramma ook. En dan nog die duizenden briefschrijvers!

Blijkbaar voelen we ons dus toch een beetje aangetrokken door boeren, de boerderij en het boerenleven. Het heeft op zichzelf iets romantisch. Elke dag met dieren bezig zijn, op het platteland met alle ruimte om je heen. En dan de boeren, wat zijn ze toch schattig en verlegen af en toe, maar toch zo sterk en stoer. Je ziet de passie die ze hebben voor hun bedrijf en de liefde voor hun dieren.

Maar dan is het uurtje Boer zoekt Vrouw voorbij en gaan we weer over tot de orde van de dag. De romantiek van de boerderij is weer net zo snel weg als dat het gekomen is. Zouden we de tienduizenden kippen op de boerderij van de Canadese boer Jan in Nederland zien, springen de tranen ons weer in de ogen van dit hartbrekende dierenleed en is boer Jan net als alle andere boeren. Elke week voelen we een 59 minuten dezelfde passie voor de boerderij en de dieren als de boer zelf, en vervolgens lijkt dit weer helemaal niet te bestaan. Raar..

X Colbourt